martes, 21 de febrero de 2012

COCIDO GALLEGO

Hoy cocido gallego, muy peculiar si no lo has visto nunca, sobretodo por la cachola, que está buenísima, pero a mí por lo menos me impresiona bastante.


El cocido gallego es típico de carnaval y la principal excusa para subir todos los años a Galicia por estas fechas.

Cada sábado de carnaval Maruca nos convoca a comer la cachola en la cantina O´Frances, una casita típica restaurada muy cerca del Monasterio de Monfero.

Lo que diferencia este cocido de otros cocidos son básicamente dos cosas: toda la carne que lleva es de cerdo (incluida la cabeza), y los grelos, que son las hojas de los nabos y son muy amargos.


Empezamos con la sopa, muy consistente y con fideos de los gordos. Estupenda para entrar en calor.

Justo después de la sopa, empiezan a sacar todo lo demás, empezando por la estrella del cocido: la cachola

La cachola es muy parecida al lacón, un poco más jugosa porque tiene más grasa y un poquitín más curada, supongo que porque es mucho más fina.


Para beber Rectoral de Amandi, un Mencía de la D.O. Ribera Sacra.

De postre, las filloas. Estas eran dulces y estaban rellenas de crema, aunque por lo visto, lo tradicional es hacerlas con el caldo del cocido y/o un poco de la sangre del cerdo y añadirles azúcar. También sacaron unas orejas, típicas del carnaval.



Por último la queimada:

Mouchos, coruxas, sapos e bruxas.
Demos, trasgos e diaños, espíritos das nevoadas veigas.
Corvos, pintigas e meigas, feitizos das menciñeiras.
Podres cañotas furadas, fogar dos vermes e alimañas.
Lume das Santas Compañas, mal de ollo, negros meigallos, cheiro dos mortos, tronos e raios.
Oubeo do can, pregón da morte, fociño do sátiro e pé do coello.
Pecadora lingua da mala muller casada cun home vello.
Averno de Satán e Belcebú, lume dos cadáveres ardentes, corpos mutilados dos indecentes, peidos dos infernais cus, ruxido da mar embravecida.
Barriga inútil da muller solteira, falar dos gatos que andan á xaneira, guedella porca da cabra mal parida.
Con este cullerón levantarei as chamas deste lume que asemella ao do inferno, e fuxirán as bruxas a cabalo das súas escobas, índose bañar na praia das areas gordas.
¡Oíde, oíde! os ruxidos que dan as que non poden deixar de queimarse no augardente, quedando así purificadas.
E cando esta queimada baixe polas nosas gorxas, quedaremos libres dos males da nosa alma e de todo embruxamento.
Forzas do ar, terra, mar e lume, a vos fago esta chamada: si e verdade que tendes mais poder que a humana xente, aquí e agora, facede cos espíritos dos amigos que estan fora, participen con nos desta queimada.


No hay comentarios:

Publicar un comentario